Dünyayı kız kardeşlik kurtaracak

Dünyada kendi ülkesi dışında tahsil gören öğrencilerin sayısı artarken Türkiye’de de eğitim alanında büyük bir değişim yaşanıyor. Son yıllarda memleketler arası öğrenciler için cazip bir merkez haline gelen ülkemizde bulunan memleketler arası öğrencilerin değerli bir kısmı Filistin, Suriye, Somali, Cibuti, Bosna Hersek, Çeçenistan, Uygur bölgesi, Bangladeş, Azerbaycan, Gürcistan üzere Türkiye’nin tarihi ve kültürel olarak güçlü bağlarının bulunduğu bölgelerden geliyor. Başta İstanbul olmak üzere Anadolu’nun dört bir yanındaki lise ve üniversitelerde eğitimlerini sürdürüyorlar. Biz de bu hafta sonu Türkiye’de eğitim gören konuk öğrencilere danışmanlık yapan Sefire-i Alem’in Fatih’teki şubesine gittik. Bizi dünyanın dört bir yanından okumaya gelen genç kızlar karşıladı. Birinci görüştüğümüz öğrenciler İstanbul’a okumak için gelmiş fakat öncelikle dil meselesini çözmeye çalışanlardı. Bu öğrenciler için Sefire-i Alem Derneği’nde Türkçe kursu düzenleniyor. Öğretmenleri Bahar Hanım, iki ay evvel kursa başlayan öğrencilerini anlatırken “Çok fazla ülkeden kardeşimiz, öğrencimiz var. Her birinin lisanı farklıydı lakin birinci günden itibaren gönül lisanımız ile anlaştık” diyor.

Öğrencilerden Sofia, Endonezyalı. Türkiye’ye geleli şimdi iki ay olmasına karşın yeniden de bizimle Türkçe konuşarak kendini tanıtıyor. Dernekteki üniversiteye hazırlık dil kurslarına katılarak Türkçesini geliştirmeye çalışıyor. Maksadı, İstanbul’da İrtibat okumak olan Sofia, “İnşallah gelecek yıl” diyor. Sefire-i Alem’de, müspet ve arkadaş canlısı beşerlerle birlikte olduğu için şükrettiğini söyleyen Sofia, minnetini yarı Türkçe yarı İngilizce anlatırken derneği, “like ailem” diyerek tanımlıyor. İdlibli Rana, 15 sene Lübnan’da yaşadıktan sonra geçtiğimiz yıl Türkiye’ye gelmiş. Kırşehir Ahi Evran Üniversitesi’nde okumaya başlamadan evvel Türkçe hazırlık dersleri alıyor. Sefire-i Alem’deki en yakın arkadaşını sorduğumuzda seçemeyip, gülerek “hepsi” karşılığını veriyor.

AHENKLE BİRLEŞEN SESLER

Faslı Umeyma ve Bangladeşli Fatima, yolu Sefire-i Alem’de kesişen ve birbirinden hoş seslere sahip iki arkadaş. Vakit zaman ders ortalarında, toplandıklarında birlikte hem İngilizce hem de kendi lisanlarında müzikler söylüyorlar. Fatima şimdi 18 yaşında, Türkiye’ye ailesi ile gelmiş. Sefire-i Alem’e gelirken evvel annesiyle gelmiş, annesi derneği görüp içi rahat edince Fatima her Salı ve Cuma buradaki derslere katılır olmuş. “Sefire-i Alem hakkında her şeyi seviyorum” diyen Fatima bilhassa ona Türkçeyi öğreten öğretmeni Bahar Hanım’ı kalbinde farklı bir yere koymuş. Karşılıklı konuşup gülüşürken öğrencileri ile muhabbeti yüzlerinden Bahar Hanım, bu sevgi karşısında “Elhamdülillah” diyor.

Amine ve Yasmina Rusya’dan İstanbul’a birlikte gelen iki kız kardeş. Onları buraya getiren şey ise annelerinin Türkiye hayranlığı. Bilhassa Türk dizilerinin ülkelerinde yayınlanmasından sonra buraya olan ilgileri uygunca artmış. Müslüman olan kardeşlerin dini hassasiyetleri de göz önüne alarak eğitimlerini Türkiye’de almalarını isteyen anneleri de onlara eşlik ederek İstanbul’a gelmiş. Yasmina Tıp, Amine Diş Hekimliği okumak istiyor.

Sıcak bir muhabbet için buraya geldim

Endonezyalı Aisyatur Radhiah yaklaşık 7 yıldır Türkiye’de yaşıyor. Lisede memleketler arası imam hatip mezunu olan Aisya, eğitim-öğretim hayatına gözlerini Türkiye’de açmış diyebiliriz. İHH’nin yetimler projesiyle seçilerek Türkiye’ye gelmiş. Üniversiteyi kazanınca da geri dönmemiş. 14 yaşında Türkiye’ye gelirken annesi kimsesiz kalacak kanısıyla göndermek istememiş ancak Aisya biraz ısrarcı olmuş, farklı yerler görmeyi farklı lisanlar konuşmaya daima meraklıymış. Evvel ortaokulu meskenden uzakta okumuş sonra lise için ülke değiştirmiş. Liseden beri burada olduğu için geniş bir etrafı var. Endonezya’dan gelen fakat burada tanıştığı bireylerin dışında pek çok farklı milletten arkadaşı var. Lisans bittikten sonra yüksek lisansa devam etmeyi ve ülkesine dönmeyi düşünüyor.

Aisyatur Radhiah

Sefire-i Alem’i çok sevdiği Endonezyalı bir ablasından duymuş, kardeşi üzere gördüğü Aisya’yı “Kendini geliştirmek istiyorsan buradaki eğitimlere katılabilirsin” diyerek buraya o getirmiş. Ondan sonra ders ortalarında, okul çıkışlarında bir sıcak çorba bir muhabbet için buraya sık sık gelir olmuş. “Hiçbir işim olmasa bile buraya uğrayıp bir çay içip yurda o denli dönüyorum” diyor. Gerek lise gerek üniversite vaktinde Türkiye’de pek çok ili gezmiş. İstanbul’daki favori yerleri ise Üsküdar, Çengelköy ve Emirgan. Peyniri, yoğurdu, zeytini ve baklavayı burada tanıyıp sevmiş. Hatta tatillerde konuta döndüğünde buranın damak tadını orada da arıyormuş.

Ezan sesini duymak yetiyor

Emna Bouazizi’nin yabancı lisanlara olan ilgisi onu, kendi kendine Türkçe öğrenmeye götürmüş. Türkçeyi öğrenirken Türk dizilerini bazen altyazı bile beklemeden izliyormuş. 2019’da B2 düzeyinde Türkçesiyle Türkiye’ye yüksek lisans okumak isteğiyle gelmiş. İstanbul’daki birinci günlerinde fazlaca kaybolan Emna, tekrar de ne vakit birine yolu sorsa çok yardımcı olduklarını söylüyor. Bir seferinde durağı sorduğu bir amcanın hem ona durağa kadar eşlik etmesi hem otobüsü durdurması ve nereye gideceğini öğrenip onu bindirmesini minnetle anlatıyor. “Burada bana yardım eden, gerisinden dua ettiğim çok insan var” diyor. Emna, geldikten birkaç ay sonra Sefire-i Alem’i bulmuş. Gidip geldikçe buraya daha da bağlanmaya başlamış. Geldiğinde birini göremeyince merak eder olmuş. “Burası sıradan bir dernek değil, benim ailem yuvam” diyor.Tunus’la İslam kültürü benzese de yemek kültürü, kahvaltı anlayışı tamamiyle farklı diyor. Yeniden de buradaki yemeklere alışmış ve sevmiş. TRT1 dizilerinden Teşkilat’ı izlemeyi seviyor.

Emna Bouazizi

Türkçe çeviri yapmayı çok seviyor, bilhassa altyazı ve dublaj alanında staj yapmak istiyor. “Türkiye’de olmaktan memnunum. Tahminen gerçek düzgün anlatamam lakin manevi dayanağa çok muhtaçlığımız var. Karnını doyurursun lakin içindeki açlığın doyması çok kıymetli.” “Tunus’ta bağımsızlığımızı 1956’da aldık ancak hala o sömürüyü hissedebiliyorsunuz, Fransızların eli üzerimizde” diye anlatıyor. Bu yüzden Avrupa’ya gitme isteğinin hiç olmadığını söylüyor Emna, “Orada Müslüman bayanların ne kadar acı çektiğini ve rahatsız edildiğini biliyorum. Burada ezan sesini duymak bile huzur veriyor, o yetiyor bana” diyor. Anne babası vefat eden Emna, hayatı boyunca yurtlarda kalmış, “Çok zorluk çeksem de buraya boşuna gelmedim, kendim için değil ümmet için bir gayem var, inşallah Allah muvaffak eder” diyor. Memnunlukla İstanbul’da tanıştığı tüm arkadaşlarının ismini teker teker sayıyor.

İstanbul’da okumak hayalimdi

Kazakistan’dan gelen Cansaya Chushbekova, 6 yıldır istanbul’da. Türk Lisanı ve Edebiyatı okuyor birebir vakitte Psikoloji ile de yan kol yapıyor. Türkiye’ye okumaya gelişini şöyle anlatıyor: “Kuzenim burada okuyordu. 2015 yılında liseden mezun olup onun yanına geldiğimde o kadar istekli değildim. Hakikaten burada imtihanı kazanamadım, lakin gelip de kazanamayınca ‘İlla gelip, İstanbul’da okuyacağım’ diye çok hırs yaptım ve İstanbul’da okumak hayalim oldu.” Sefire-i Alem ile buluşması da tekrar kuzeni sayesinde olmuş. Derneği birinci duyduğunda her milliyetten öğrenciye kapılarının açık olması biraz garip gelmiş. “Nasıl hiç tanımadan, hiçbir karşılık beklemeden yardım ederler, diye şaşırmıştım. Ancak artık düşününce Türk insan zati bu türlü, hem çok misafirperverler hem de yardımseverler. Bu türlü düşününce çok olağan geliyor, biz de burada konuk olduğumuz için bu türlü karşılanmamız beklenilen bir şey” diyor. Cansaya, artık Kazakistan ülke temsilcisi olarak dernekteki tüm Kazak öğrencileri temsil ediyor, “Ülke tanıtımları, seminerler ya da kamplar üzere farklı etkinlikler yapmak istediğimizde söylüyoruz. Hobi olarak da dil olarak da istediğimizi yapabiliyoruz” diyor.

Cansaya Chushbekova

BURAYA GELİNCE KONUTA DÖNMÜŞ ÜZERE HİSSEDİYORUM

İşin en güç kısmının küçük yaşta kendi ülkenden başka kalmak olduğunu söylüyor Cansaya. Sefire-i Alem’deki dostluklarını, “Burada birbirimizi bulunca, mukadderat ortağı mı demeliyim, birbirimizi çok iyi anlıyoruz. Seninle birebir koşullara sahip beşerlerle bir ortaya gelmek, kederlerini paylaşmak, empati kurabiliyor olmak çok daha yakınlaştırıyor” diye tabir ediyor. Dil, yemek ve kültür konusunda Kazakistanlıların biraz daha şanslı olduğunun altını çiziyor: “Biz o kadar yabancılık hissetmiyoruz lakin Afrikalı arkadaşlarımız var onlar hakikaten zorlanıyor. Onları görüp onlara da takviye oluyoruz. Birbirimize yabancılık çekmeden kardeş üzereyiz, burası da bizim konutumuz. Okuldan çıkıp buraya gelirken tatil olmuş da konutumuza, ailemin yanına dönüyormuşuz üzere hissediyoruz.”

DÜŞEBİLİR MİYİM?

Cansaya vakit zaman dil farklılığından kaynaklanan komik olaylara da şahit olduğunu anlatıyor. Örneğin, onların ırkının Kazak olması ve Türkçe’de kazağın bir giysi tipi olması üzere. Bir arkadaşıyla pazarda “kazak beş lira” diye bağırıldığını işitince oldukça gülmüşler. Kazaklarda “düşmek” inmek manasında kullanılırmış. Öbür bir arkadaşı bindiği minibüsten inmek isteyince “Düşebilir miyim?” diye sormuş. Türkiye’de diğer kentleri de gezmiş, bilhassa Bursa’yı çok beğenmiş. Kendi kentine benzetiyor. Mezun olduktan sonra yüksek lisansa devam etmek istiyor. Aldığı dersler ortasında Osmanlı Türkçesi olduğunu söyleyen Cansaya, “Geçmişte Kazakistan’da da birebir harfleri kullanıyorduk, ortak bir tarihten geldiğimiz için ülkeme döndüğümde oradaki eski yapıtları okuyabileceğim” diyor. Ayrıyeten Kazakça Türklüğünü en iyi koruyan dilmiş. Bizim “eski Türkçe” olarak ayırdığımız pek çok söz, hala Kazakistan’da kullanılıyormuş. İstanbul’daki favori yeri, kendi kentindeki bir zirveye çok benzediğinden Çamlıca Tepesi’ymiş.

Kaynak: YeniŞafak